Warunkami nabycia prawa do tego świadczenia są - osiągnięcie wymaganego minimalnego wieku i stażu pracy. W nawiązaniu do reformy emerytalnej z 1999 r. wyróżniamy trzy grupy uprawnionych osób:

urodzeni przed 01.01.1949 r. - należą do „starego” systemu, tzn. nabywają prawo do emerytury po osiągnięciu wieku emerytalnego (min. 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn) i udowodnieniu okresu składkowego i nieskładkowego, wynoszącego nie mniej niż 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn;

urodzeni po 31.12.1948 r. ale przed 1.01.1969 r. - osoby te mogą wybrać, czy chcą całą składkę emerytalną lokować na indywidualnym koncie w ZUS (I filar), czy też zapiszą się do jednego z Otwartych Funduszy Emerytalnych (II filar).

Jedynym warunkiem jaki trzeba tu spełnić, jest osiągnięcie minimalnego wieku emerytalnego: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. Nie ma wymogu udowodnienia określonego minimalnego okresu ubezpieczenia. Świadczenie wyliczane jest na podstawie kwoty składek zgromadzonej na koncie ubezpieczonego od 1.01.1999 r. i powiększonej o kapitał początkowy;

urodzeni po 31.12.1968 r. - tutaj wyboru nie ma: 2/3 składki emerytalnej lokowane jest na indywidualnym koncie w ZUS, a 1/3 w jednym z OFE. Wysokość emerytury zależeć tu będzie od wysokości kapitału zgromadzonego na koncie ubezpieczonego w ZUS i na rachunku w wybranym OFE.

Osoby zatrudnione przed 1.01.1999 r. będą miały doliczony kapitał początkowy za okresy składkowe i nieskładkowe przed 31.12.1998 r. Minimalny wiek przejścia na emeryturę to: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.